Kids On Tour: een Cockpit voor Hanne

Ik ben de hekkensluiter van Kids On Tour. De rode lantaarn zeg maar.

Ik vind dat wel leuk. Niet zo erg toen ik nog verplichte sportlessen en -proeven had tijdens mijn opleiding (altijd als laatste eindigen bij het lopen had iets demotiverends zeg ik je, zeker als die frisse gezichtjes die eerst ge√ęindigd zijn je dan nog es vol goede bedoelingen komen aansporen), maar wel als het om iets gaat wat ik wel graag doe. En waar ik niet zo slecht in ben als lopen.

Ik trok een lotje en mocht naaien voor een dotje. Dat de mama ervan een ontzettend goede naaister is waarvoor ik vermoed dat precisiewerk een vereiste is, maakte het wel best spannend. Ik had meteen een jas in gedachten, de ‘Cockpit’ uit Homemade Mini Couture. Om het professioneel aan te pakken maakte ik eerst een proefjasje. Helemaal volgens het patroon.


 

IMG_20150718_170321


Ik merkte op dat hij eerder breed viel en de mouwen aan de korte kant waren, dus in de definitieve jas werden de mouwen 2cm langer gemaakt en de boordstof ook 2 cm. Aan de breedte werd niet gesleuteld, want in tegenstelling tot de -lichte- testjas, is de uiteindelijke versie een voor putje winter: de buitenstof is  heel stevige, waterdicht gemaakte sweaterstof, de voeringstof is crème-kleurige fleece (100% katoen) en daartussen propte ik nog 2 lagen wattine. Koud zal ze niet hebben, vermoed ik. Voor de kraag gebruikte ik een stukje nepbont. Eerlijk is eerlijk, hier haalde ik de mosterd -ik vind dit nog steeds een van de mooiste jassen die ik ooit gezien heb- en ik wou al lang deze ook eens maken.

Een laatste zaak die ik veranderde, waren de paspelzakken. In het boek staat een nogal ‘rappe’ techniek van opgenaaide paspelzakken uitgelegd, maar in de definitieve jas ging ik voor echte paspelzakken, volgens de regels van de kunst.


 

Foto1


Tussen mijn lapjes stof lag nog een mooi, roestkleurig stukje gebreide stof te wachten op een bestemming. Wat past er nu beter bij een jas dan een sjaal? Akkoord, een muts misschien, maar breien kan ik (nog) niet. Een sjaaltje maken wel, als er geen breien aan te pas komt zoals nu. Het enige wat ik deed, was een rechthoek uitknippen en spelen met de overlock: een rode rolzoom zoals ik hier deed (eigenlijk was in het omgekeerde volgorde, de sjaal werd gemaakt voor de jurk), maar ik trok wat aan de stof zodat die echt begon te krullen. Et voilà mijn outfit.


Foto2 Foto3


Benieuwd naar de aan-foto’s? Ik wel! Klik snel door naar hier zou ik zeggen!

Vele groetjes,

Laurence

kids on tour button

 

 

Kids On Tour: een Cockpit voor Hanne

Kids On Tour: De coolste jas EVER!

Mijn beurt om te tonen wat er hier kwam binnengewaaid als Kids On Tour geschenkje. Dat kwam van niemand minder dan de ubergetalenteerde Riet.

Kleine anekdote: een tweetal jaar geleden dacht ik nog dat een hobby als naaien (alle handwerk whatsoever eigenlijk) iets was wat ofwel je met de paplepel moest ingegeven zijn door wondermoeders en -oma’s, ofwel je favoriete uur les moest geweest zijn in de lagere/middelbare school. Laat ons duidelijk zijn, geen van beide was hier het geval. Ik had ook geen intentie die nare ervaring van in de lagere school -ik ging liever met de jongens knutselen ipv met de meisjes haken, duh- te herhalen, tot ik DIT tegenkwam op het web. Twee maand later kocht ik mijn eerste naaimachine. Dit geheel ter zijde.

Ik kreeg van haar een jasje. Of nee, Charlotte kreeg van haar de coolste jas EVER!

IMG_3211


Een knappe mantel met ontzettend speelse details, die blijk geven van een onge√ęvenaarde inventiviteit: een touw dat eigenwijs doorloopt over de rug van pols naar pols met daaraan ringen om de handschoentjes aan te hangen, leuke printjes aan de binnenzijde en last but not least, de kap! Deze heb je nog niet eerder gezien volgens mij, kap en kraag (uit boordstof!) hangen aan elkaar vast. Heel erg verrassend. Heel erg onconventioneel. Heel erg Riet.

IMG_3231IMG_3241


Over de stof had ze zo haar twijfels, zei ze me. Dat ze geen idee had of deze een zesjarige wel ging aanspreken. Ik kan bij deze bevestigen, het is een dikke hit! Deze zesjarige heeft het niet meer zo voor roze. Zwart en groen, daar heeft ze het nu voor. En ik ga haar daarin niet tegenspreken.

IMG_3251


IMG_3268IMG_3249


 Liefste Riet,

ik ging je eigenlijk bedanken voor deze zalige mantel. Maar het lijkt mij gepaster je een welgemeende virtuele knuffel te sturen voor het doorgeven van de naaimicrobe. De laatste 2 jaren is een hele nieuwe wereld voor me open gegaan. Ik kon weer mijn creatief ei kwijt en kreeg plots weer een sociaal leven, zowel op het wereldwijde web als in levende lijve. Mijn excuses als ik al te melig overkom, ik geloof dat ik nog aan het nagenieten ben van een heerlijk naaiweekend met 11 getalenteerde, creatieve dames die ik nooit had gekend zonder die olifant van je. Topwijf!

Groetjes,

Laurence

xXx

kids on tour button

Kids On Tour: De coolste jas EVER!

About a dress

We schrijven augustus 2014. La dolce vita in Italia. We zijn daar op vakantie aan het Gardameer en ik spot er een stoffenwinkel -hoe kan het ook anders. Het bleek geen stoffenwinkel te zijn zoals we die hier gewoon zijn, maar meer van het genre ‘hier komt niets binnen wat niet op de catwalk van Milaan is gepasseerd’. Met in de hoofdrol: zijde. Seta Pura. 100% Italiano. Met navenante prijskaartjes uiteraard, wat ik niet helemaal doorhad tot ik terug buitenstond, de verkoopspraatjes vol superlatieven en ‘-issima’s’ nog nagalmend in mijn oren. De buit: een paneel puur geluk van 1,2 op 1,5m. Kostplaatje: 98 euro, korting inclusief. SLIK.

Wat volgde, waren bijna 14 maanden van wikken en wegen, wegleggen, tekenen, wegleggen, knippen, wegleggen, spelden, wegleggen, tot ik besefte dat het kleed dat ik er voor mezelf uit wou maken, er nooit zou komen. Ik had het verkeerde model gekozen, ik was niet overtuigd van de kleur, ik had moeite om die glibberige stof te verwerken, kortom, zonde van de  centen.

Ik raapte een laatste keer mijn moed en de verknipte stofresten samen en besloot er iets van te maken dat binnen mijn comfort zone lag. De afmetingen van de stukken speelden een grote rol in de keuze van het patroon. Het werd de Family Reunion Dress van Oliver+S.


IMG_3200


Weer liep echter niet alles van een leien dakje. Ik had die jurk al eens eerder gemaakt en toen genoteerd dat de halslijn veel te open was. Dat was ongeveer anderhalf jaar geleden. Bibi dacht dat ze dan maar gewoon dezelfde maat (4y trouwens) kon nemen, want na anderhalf jaar zou de dochter toch wel wat breder geworden zijn zeker? Niet dus. Fout nummer 1.


IMG_3206 IMG_3187


Wat er wel op vooruit is gegaan, zijn de skills. Is het perfect? Neen, verre van, maar het lukt al iets beter dergelijke moeilijk verwerkbare stoffen te stikken zonder dat het lijkt alsof het door de bestemmeling zelf is gedaan. Het ware echter nog beter geweest als ik de juiste (microtex)naald had gebruikt van in het begin. Met een standaard 80/12 krijg je nogal snel beschadigingen in de stof. Fout nummer 2. O, en had ik trouwens al gezegd dat zijde echt niet vergevingsgezind is bij lostornen? Fout nummer 3.


IMG_3154 IMG_3149 IMG_3189


Maar eerlijk, who cares? Ik ben nog steeds verzot op de stof, het model en het kind erin. Ik geniet ook nog even na van het feit dat ik mijn duurste en meest impulsieve stoffenaankoop ooit van de vuilbak heb gered. Ik hou van de mooie knopenrij op de rug, van de gestikte nepen op voor- en achterpand en hoe de stof zo mooi openvalt eronder. Ik speelde ook wat met mijn overlock om de zoom onderaan af te werken met een rode rolzoom. Kwestie van het niet saai te houden zeker. En die halslijn? Ach, daar steken we wel een colleke onder als het te koud wordt.


IMG_3135 IMG_3132 IMG_3130


Lieve groet,

Laurence

xXx

About a dress